>België, Chevetogne
>Engeland, Cornwall
>Frankrijk, Bourgondië Fietsvakantie
>Frankrijk, Rhône Alpen
>Griekenland, Corfu
>Israël-SinaÏ
>Italië, Ligurische kust "Cinqueterre"
>Macedonië, "Avontuur op de Balken"
>Marokko, MTB-trektocht
>Nederland, Terschelling
>Oostenrijk, Donau Fietsvakantie
>Spanje, Andalusie

België - Chevetogne

Voor vertrek was het nog even spannend: zou het in de herfstvakantie mooi weer zijn? We wilden natuurlijk wel bezinnen in het Benedictijnsklooster, maar genieten van de prachtige schepping in herfsttooi is natuurlijk ook erg welkom!
We vertrokken op vrijdag ochtend met een busje van Amarant. Gelukkig waren we de vrijdagmiddag files voor. Omstreeks 15.00 uur kwamen we aan. Vanaf het moment dat we de afslag 21 richting Leignon pakten, waren we ook abdrupt midden in het heuvelachtige landelijke gebied. Onze TomTom bracht ons zonder omhaal langs kleine landweggetjes naar het klooster. En ja, wat lag het daar prachtig in de najaarszon!!
We werden gastvrij onthaald door een pater Père Jacques. Hij verwees ons naar de gastenverblijven, waar de vrouwelijke goedlachse conciërge Beatrice ons al stond op te wachten. De kamers hadden we ons snel toegeëigend, want de aanwezigen wilden voor het eten nog snel even een wandeling maken in de omgeving. Wij als reisleiders bleven op locatie om te wachten op de deelnemers die op eigen gelegenheid naar Chevetogne zouden afreizen. We maakten van die tijd gebruik om de zaal wat op te fleuren met herfstgroen.
Voordat we gingen avondeten was er al onze eerste ontmoeting met de speciale diensten van het klooster. We werden ontvangen in een crypte; een soort lage donkere kelder met fresco’s beschilderd en veel kaarsen. Er stonden al een paar monniken klaar in een hoek om te gaan zingen voor de vesper. We waren diep onder de indruk: hoe kunnen een paar mannen zoveel verschillende stemmen produceren? Zo mooi en vol van devotie!
Maar waar waren de anderen van onze groep eigenlijk? Als snel ontdekten we dat die naar een andere dienst gegaan waren. Wij zaten in de donkere Byzantijnse crypte en zij waren naar de  relatief lichte kerk van de Latijnse Vesper gegaan. Zo waren we al direct met een oecumenische start begonnen. Na drie kwartier was de dienst afgelopen.
Het souper, zoals het avondeten genoemd wordt, nuttigden we in de gastenrefter van het klooster. Hier ontmoetten we nog een paar andere gasten. Maar tijd voor een gesprek was er niet: de maaltijd diende in stilte gebruikt te worden. En Beatrice kon met veel expressieve gebaren ons duidelijk maken dat we moesten zwijgen! Tijdens deze stilte werd door een van de paters in het Frans een lezing gehouden. Dat was lastig te volgen. Als afsluiting van de maaltijden klonk het Notre Père. Hiervan hadden we al een vertaling meegenomen, dus dat was enigszins te volgen. Direct na de maaltijd gingen we naar de volgende dienst: de Latijnse completen. Dit duurde weer ongeveer drie kwartier.
Toen deze dienst was afgelopen liepen we in het pikkedonker vanuit het klooster naar het gastenverblijf, zo’n 500 meter verderop. Onderweg kwamen de verhalen al. Hoog tijd om samen te delen! Eerst eens wat uitgebreider kennis maken met de verschillende groepsleden. Waar kwamen ze vandaan? en wat verwachtten ze van deze reis? Toen we in de groepsruimte van Emmaus ons geïnstalleerd hadden met een lekker hapje en drankje brandden de vragen los. Wat is dat nu precies Byzantijns? En wat betekent die wierook? En wat is het Benedictijns gedachtegoed eigenlijk?  Hierop hielden we als reisleiders een korte inleiding over de Levensregels voor beginners (over het Benedictijnse leven, door Wil Derkse).
Terwijl we nog geen halve dag in Chevetogne waren hadden we al zoveel indrukken opgedaan! We zouden een paar mooie dagen tegemoet gaan.

Wim Sterkenburg en Bep van Norden

>top

Engeland - Cornwall

Samen met Anita, heb ik afgelopen zomer de laatste Cornwall reis van het seizoen geleid. Het was voor ons beiden de eerste keer dat we een reis zouden leiden dus dat was toch wel een grote uitdaging. Na veel voorwerk te hebben gedaan zijn we 6 augustus 2008 vertrokken. De 13 deelnemers hebben we, met de twee busjes, bij de stations in Breda en Driebergen opgehaald om vervolgens door te rijden naar Calais waar we rond het middaguur bij de boot verwacht werden. De overtocht duurde ongeveer een uur, die we benut hebben door uitgebreider kennis met elkaar te maken. Eenmaal in Dover aangekomen zijn we snel doorgereden, we hadden namelijk nog een hele reis voor de boeg. Ruim 600 km verder kwamen we ‘s avonds om 20.00 uur op de camping in Trevalgan aan (nabij St Ives) alwaar we het tentenkamp aantroffen dat de vorige groep achter gelaten had. Terwijl een deel van de groep er nog een paar tenten en een kookluifel bij bouwden werd ondertussen ook het eten gekookt. Het was inmiddels al laat geworden en iedereen merkte de vermoeidheid van de lange reis goed. Niet veel later zijn we dan ook na een korte dagsluiting onze tenten ingedoken.

De daarop volgende dagen hebben we prachtige wandelingen gemaakt over het ‘Coastal path’. Hoewel we ons terdege voorbereid hadden, hebben we ons toch iedere keer weer verbaasd over de geweldig mooie natuur. Heel bijzonder was vooral de kustlijn. Overal zag je de rotspartijen steil uit de zee opkomen om vervolgens na tientallen meters over te gaan in een redelijk vlak deel. Vooral de elkaar kort opvolgende afwisselingen waren zeer indrukwekkend. Het ene moment loop je door de hei om kort daarna weer een steil pad te moeten nemen langs en door steile rotsformaties om vervolgens weer bij een vlakker met gras of laag struikgewas begroeid gedeelte uit te komen. Maar bijna altijd hadden we aan de rechterhand de zee die met geweld tegen de rotspartijen beukten. Als je dan zo over het kustpad loopt, kom je echt tot rust. Even weg uit de opgejaagde wereld om hier in deze oase van rust de batterij weer op te kunnen laden en een moment van bezinning te hebben. Wat doet dat een mens goed en wat besef je dan weer hoe groot God is dat Hij dit alles gemaakt heeft.
Totaal hebben we circa 70 kilometer gewandeld. De meeste wandelingen waren 12 á 14km lang. Al met al best pittig. Natuurlijk zijn er veel redelijk vlakke gedeelten, maar er moet toch ook best veel geklommen en gedaald worden. Aan het einde van de eerste wandelingen hebben we het stadje St Ives aangedaan. Het is een prachtig oud vissersplaatsje waar ook veel kunstenaars hun atelier houden.
Verder zijn we langs Lands End gewandeld. Hoewel het erg atractieparkachtig is opgezet, is het toch leuk om er geweest te zijn. Voor we aan één van de wandelingen begonnen, hebben we ook de Greevor Tin Mine bezocht en zijn we in de mijn geweest. Heel indrukwekkend om te zien hoe men het tin delfde en hoe uitgestrekt de gangenstelsels onder de grond zijn. Cornwall liep vroeger voorop wat betreft de delving van tin.
Zondags hebben we een Anglicaanse kerk in Penzance bezocht. Dat was een bijzondere ervaring en de mensen waren er zeer hartelijk. Na het bezoek hebben we Penzance verder verkend.
Op donderdagavond zijn we naar Amfi-theater Minack geweest. Dit is een heel oud openlucht theater dat uitgehouwen is uit de rotsen, met prachtig uitzicht over zee. Hoewel de typisch Engelse klucht moeilijk te volgen was, was het toch heel leuk om het meegemaakt te hebben. Net voor de voorstelling zagen we nog vijf dolfijnen voorbij komen, wat zeker bij ondergaande zon een prachtig gezicht is.
Op de dag voor vertrek zijn we nog op St Michaels Mounth geweest. Het is een kasteel dat alleen bij laag water lopend te bereiken is en heeft veel weg van Mont Saint-Michel in Normandië. Ook hebben we die dag nog een typisch Engelse tuin bezocht.

Hoewel we best wel wat regen gehad hebben, viel de meeste regen gelukkig ‘s nachts en hebben we uiteindelijk maar één dag veel regen en wind gehad. Die dag hebben we gezamenlijk besloten toch te gaan wandelen, zij het in omgekeerde richting. Het was een mooie ervaring. Alles ziet er bij dit weer heel anders en nog Engelser uit. Gelukkig konden we onze natte spullen bij terugkomst weer wassen en drogen op de camping en na in St Ives Fish en Chips gegeten te hebben, konden we allemaal toch tevreden terug zien op een bijzondere wandeling.
Overdag was het meestal rond de twintig graden en daarmee ideaal wandelweer. Zeker als het zonnetje dan ook nog eens door de wolken breekt is het echt genieten. ‘s Nachts kon het daarentegen er koud zijn. We hebben zelfs een nacht meegemaakt dat het maar 5 graden was.

Tijdens de wandelingen en ‘s avonds bij de dagsluitingen hebben we goede gesprekken met elkaar gehad over het geloof en hoe we in ons leven proberen te leven naar Gods Woord. Het is goed om te zien dat het mogelijk is om al heel snel veel lol met elkaar te hebben, maar toch ook heel serieus over geloofszaken te kunnen praten en elkaar aan te vullen en te ondersteunen. Ook is het bijzonder om te zien dat, als je elkaar in waarde laat, de totaal verschillende kerkelijke achtergronden helemaal geen obstakel hoeven te vormen. Je kunt juist veel leren en ontdekken van elkaar.
Al met al kan ik terug kijken op een hele geslaagde vakantie, die ik niet snel zal vergeten.

Bart van Selm

>top

Frankrijk - Bourgondië Fietsvakantie

Halverwege Frankrijk, vlak langs de route du soleil, ligt het Franse dorpje Santany Een gezellig klein dorpje met een paar restaurantjes en een paar kleine winkeltjes. Even verderop in het dorpje vind je ook nog een wijnkelder. Santany is een echte wijnstreek. Het dorpje ligt midden tussen de wijngaarden. De camping ligt net iets buiten het dorp, maar is te voet of met de fiets heel goed bereikbaar.  De omgeving is heuvelachtig. Net achter de camping langs loopt een pad door de wijngaarden over 2 heuvels en door het dorpje. Een mooie wandeling van ongeveer 3 uur om eens te doen. De camping is rustig, met wat caravans en een trekkersveldje. Er is een klein restaurantje bij en een lekker zwembad, om na een dag van inspanning nog even af te koelen.

De omgeving van Santany leent zich uitstekend voor korte of langere fietstochten! Het is een streek van wijngaarden, leuke stadjes, en kanalen. Wie er niet van houdt om te klimmen, kan langs de vele kanalen blijven fietsen. Je vindt in deze streek en langs de kanalen vele bloembakken met prachtige bloemen in diverse kleuren. Ook de vele sluizen met de soms enorme hoogteverschillen zijn zeker de moeite waard om te bekijken. Wil je echter een wat pittiger tocht fietsen dan kun je van de kanalen afwijken en door de wijngaarden en rustige dorpjes fietsen. In totaal is er ongeveer 800 km aan fietsroutes in dit gebied. De fietsroutes zijn goed aangegeven met groene bordjes. Als je een dagtocht wilt maken van ongeveer 50 of 60 km is het heel leuk om naar een van de grotere omliggende plaatsen toe te fietsen, daar even rond te kijken en weer terug te fietsen. De plaatsjes Beanne, Autin en Shalon sur Shalon zijn echt de moeite waard! Naast een mooie kerk, vind je er een oude dorpskern met prachtige gebouwen en vaak is er ook nog markt.  

Ruim een uur rijden met de auto vanaf Santany ligt Taize. Dit plaatsje heeft internationale bekendheid omdat Frere Roger in 1940 hier in een voormalig klooster een oecumenische gemeenschap heeft gesticht. Iedere dag zijn er diensten waarin gebeden en gezonnen wordt. Vanuit de hele wereld komen er mensen naar toe. Met de fiets is het wat te ver, maar als je toch zo dicht in de buurt bent? Dan is ook dit is zeker een bezoekje waard.

>top

Frankrijk - Rhône Alpen

Het zou een zeer uitgebreid reisverslag kunnen worden maar onze fantastische vakantie zullen we samenvatten door diverse hoogtepunten aan bod te laten komen.

Allereerst de zeer goed getimede vakantieperiode, het vakantiegebied is half juli één groot bloemenparadijs! Bij bergwandelingen denk je meestal aan lopen op de grijze rotsen met een schitterend uitzicht op het groene dal. Niets is minder waar, neem de beklimming van de crêve Tête (2342m) of le Mont Jovet (2558m). Door een bos met een bloemenzee van kleuren loop je hoger en hoger. Je komt ogen tekort om al de schoonheid om je heen tot je door te laten dringen. Vele digitale en nog enkele analoge foto’s worden genomen door plantenkenners, vogelliefhebbers en rustzoekers. Via groene weiden met kleine waterstroompjes en bergmarmotten loop je richting de bergkam. Genietend van het uitzicht op het Mont Blanc massief verorber je je lunchpakket. Ondertussen sla je de pogingen van een Deltavlieger gade. Zeer stil zweeft de vlieger tussen de berghellingen door richting het dal. In de verte zie je een refuge liggen. Daar hebben ze straks cappuccino en een overheerlijke crêpe! Een aantal mensen loopt verder voor de langere tocht. De anderen blijven zitten. Dit heet vakantie!

Of die wandeling in Parc National de la Vanoise. Geweldig om te ervaren! De diversiteit in natuurelementen is erg groot. Vroeg in de morgen in de schaduw omhoog lopen door het groen. Klimmen geblazen! Maar na een rust bij de waterval kom je al gauw een refuge tegen. Koffie! De meeste wandelaars lopen daarna verder. Via een droog meer (lijkt wel een weiland) met rondom alleen de grijze massa’s om je heen ga je uiteindelijk zigzaggend nog hoger. Een medevakantieganger wenkt en komt je tegemoet. Ssssttt! Steenbokken! Na een poosje bereik je het hoogste punt. Je doet je rugzak af en kruipt de berghelling op met je verrekijker en fotocamera. Dit is je beloning; zo’n twintig steenbokken grazen rond. Machtig om te zien dit grandioze uitzicht! Je neemt ruim de tijd om hiervan te genieten. Overal om je heen vind je Edelweiss.
Je denkt nog even terug aan afgelopen zondag toen je met elkaar naar de kerk ging in Albertville. Fijn om met christenen onderling te mogen zingen van Zijn grootheid! Dat zie je hier helemaal terug….

De wandeling richting col de Madeleine willen we je niet onthouden. Met de Ford rijd je zo ver mogelijk door via allerlei haarspeldbochten tot je een parkeerplek gevonden hebt. Je loopt langs nieuwsgierige bergkoeien. Wat is het hier mooi! Door de manshoge begroeiing kun je elkaar gewoonweg niet zien. Soms hoor je wat praten voor of achter je en weet je dat je hier toch echt niet alleen loopt. De aandacht gaat uit naar je voeten, waar zet je ze neer? Na een warme wandeling (zon en zweten) bereik je een waterval. Pauze, praten met elkaar, niets zeggen, genieten, een snelle jelle of appel eten. Je bedenkt nu al dat je aan het eind van de dag moe maar voldaan thuis komt. Genieten is ook dat je dan gelijk aan tafel kunt schuiven. Terwijl jij geniet van de natuur om je heen zijn er mensen bezig om het driegangen menu in elkaar te draaien voor vanavond!

Ook zijn er relaxmomenten, een dag wat luieren aan het lac de Tueda, rondlopen in Annecy en genieten van oude kerken, pleinen en terrasjes. Een aantal hoofdstukken uit je boek lezen terwijl je op je handdoek ligt in het park aan het meer van Annecy is ook mogelijk.
Een aantal personen van de groep hebben op een bijzondere manier warmte en geborgenheid gevonden bij…bergkoeien. Koe-knuffelen!

Aigueblanche ligt vlakbij Moutiers, een stad waar je prima winkel – en eetgelegenheden vindt. Met een tom-tom kom je ook in Zuid Frankrijk overal! Rondom het huis in Aigueblanche is er genoeg rust te vinden. Buiten op het terras, het muurtje langs de weg, de wandeling naar de waterval of brievenbus. In deze vakantie heb je tijd voor jezelf en voor de ander, tijd voor bijbelstudie, zingen, gesprekken, gezelligheid.
Deze vakantie, een aanrader!

Liesbeth

>top

Griekenland - Corfu

Al is het al weer zeven weken geleden dat we op Corfu waren, toch zijn de opgedane indrukken mij behoorlijk bijgebleven. De aankomst was al bijzonder. We landden direct naast Corfu stad op een kleine landingsbaan pal aan het water. De zon scheen en het eiland zag er groen en fris uit. De geleende auto's reden heerlijk en leken als het ware over de weg te zweven. Richting hotel werd het landschap behoorlijk heuvelachtig, waardoor we helemaal in vakantiestemming kwamen.
Blij dat we aangekomen waren, verkenden we de accommodatie, die door zijn marmeren trappen en eenvoudige inrichting echt Grieks aandeed. Met name het uitzicht was erg mooi. Vanuit een aantal kamers keek je uit over de groene bergen; het dorpje vlakbij en het strand met de zee.

Die zondag genoten we van een openluchtdienst bij het zwembad, waar we onder meer spraken over hoe God met vertoon van kracht de 10 geboden bekend had gemaakt. De zon scheen en we maakten plannen om erop uit te gaan. Toen betrok de lucht en binnen korte tijd begon het gigantisch te regenen. De trappen begonnen eruit te zien als rivieren. Rondom ons schoten de bliksemflitsen vanuit de lucht de aarde of de zee in. Vanaf  het balkon was dit een fascinerend gezicht. Met een fors geknetter sloeg er één in bij de berg recht tegenover ons. Na nog een flits werd het hele dorp donker. Ik was diep onder de indruk van Gods majesteit.

Vroeg in de avond klaarde het wat op, maar het dorp bleef donker. We maakten een kleine strandwandeling en zochten onderwijl naar een restaurant waar ze nog iets voor ons klaar konden maken. Bij een bijzonder aardige eigenaar konden we wel terecht voor een maaltijdsalade e.d. We zaten direct aan het strand; waar de zee nog steeds met grote golven op het strand rolde. Ik vond het een heel indrukwekkende dag. Later hoorden we van de hostess dat het hier vier maanden niet geregend had en dat de temperatuur binnen deze 24 uur 15 graden was gedaald. Hierdoor hebben we de rest van de vakantie heerlijk wandelweer gehad!

Maandag bewonderden we het paleis van Sissi. Daarna werd het droog en bekeken we de aangrenzende beeldentuin. Hier zijn heel wat foto's gemaakt. Even verderop liepen we over een smalle dam naar het Vlacherna klooster. Dit is het meest gefotografeerde plaatje van Corfu. Aangezien de landingsbaan naast het water lag, vlogen de vliegtuigen hier zo'n 50 meter boven ons hoofd. Dit leverde ook schitterende plaatjes op.
Na een uitgebreid bezoek aan het terrasje op de rots, liepen we naar Mon Repos. Dit park was niet zo bijzonder, maar de wandeling erheen en weer terug deed ons goed. Op de heenweg liepen we door Griekse straten en door het bos probeerden we onze weg terug te vinden. Dit was wel avontuurlijk. Moe maar voldaan, stapten we weer in de auto's op zoek naar een heerlijk restaurant.

Dinsdag reden we naar de bijzonder mooie baaitjes bij Paleokastritsa. Hier parkeerden we onze auto, om de aangrenzende berg te beklimmen. Na een steile klim, kwamen we in het eerste dorpje aan, waar we een heel authentiek, bijzonder gezellig winkeltje c.q. cafeetje bezochten. De tijd had hier stilgestaan. We waanden ons in de tijd van de sepiafoto’s. Die hebben we dan ook volop gemaakt. Na een bak koffie vervolgden we onze wandeling bergopwaarts naar het volgende dorpje. Hierna werd de weg een stuk makkelijker te bewandelen. Het landschap was mooi en de dorpjes uniek. In het laatste dorpje die op de route lag heeft de kopgroep uitgebreid geluncht. Toen ze weer op wilde stappen betrok de lucht. We vroegen ons af waar de rest van de groep zou zijn. Pal voordat het begon te gieten kwam Marijke, mijn medereisleider, met die groep aanhollen. Hierdoor hebben we gezamenlijk nog gezellig een bakkie gedaan. Daarna was het weer droog en begon de zon weer te schijnen. Met de hele groep zijn we toen verder gewandeld; wel zo gezellig.

Ook de rest van de week hield het goede weer aan. We hebben nog diverse mooie wandelingen gemaakt, maar zijn bijvoorbeeld ook met de auto naar de Pantokrator gereden, de hoogste berg van Corfu. Daar genoten we van de schitterende uitzichten. Aansluiten reden we naar Paleo Perithia, een dorpje uit de Venetiaanse tijd. Ook dit was wel bijzonder. Op een avond zijn we naar Druncken Duck geweest; waar we genoten van een typisch Griekse avond. Het was net of we Griek met de Grieken waren en in een café uit vervolgen tijden zaten, waar een paar mensen zin hadden om lekker te dansen en ons daarin meenamen. Het was heel gewoon, maar daarom juist bijzonder.

Tien minuten van het hotel vandaan lag het restaurant "The golden horizon". Daar heb je een terras met uitzicht op zee. Tijdens het dineren zie je de zon ondergaan.
Doorgaans hielden we onze dagsluitingen bij het appartement, maar deze avond ervoeren we dat God verlangde naar onze uitgesproken gebeden van dank. Meerdere deelnemers spraken een gebed van dank uit. We voelden ons heel gezegend. Ieder van ons keek terug op een weldadige vakantie, waarin we als eenheid, in liefde optrokken veel mochten ontvangen.

Gode zij dank! Shalom, Gezina.

>top

Israël/Sinaï - multi-actief

Ga je dat echt doen? Dwars door Israël trekken? Is dat niet gevaarlijk dan? En ga je echt midden in de zomer de hoogste berg van Egypte beklimmen? Is dat niet veel te warm dan?
Vorig jaar waren we met veertien sportieve mensen op pad. Multiactief en afwisselend. 

De tweede dag, het noorden
Na een lange reisdag overnachten we in een schitterende jeugdherberg in de heuvels boven het meer van Galilea. Een klein beetje uitslapen en de eerste afwisselende dag begint met een prima ontbijt. Eerst – een beetje rustig aan – naar de opgravingen van Kapernaum, een van de woonplaatsen van Jezus. Daarna naar het uiterste  noorden voor een wandeling bij het natuurgebied Banias. Natuurlijk, het is warm, maar wanneer je  goed blijft drinken, dan is het goed te doen.
En dan: afkoelen maar! Een uurtje kayakken en zwemmen op een zijrivier van de Jordaan. Daarna, diezelfde dag nog, doorkruisen we de Golan en zien we het strategische belang van deze hoogvlakte.
Weer terug in de jeugdherberg, verbazen we ons over de harde stormwind die is gaan opsteken over het meer. En wanneer bij de avondsluiting het bijbelse verhaal over de storm op het meer besproken wordt, beseffen we dat deze omstandigheden al die jaren niet veranderd zijn. 

De zesde dag, Jeruzalem
Gisteren heeft de Israëlische gids ons de belangrijkste hoogtepunten van Jeruzalem laten zien. De Olijfberg, de oude stad, de tunnel van Hizkia. Vandaag kunnen we de stad op eigen gelegenheid verkennen. ’s Avonds, op het dakterras van ons hotel (een klooster bij de Damascuspoort) komen de verhalen los.
Sommigen zijn al vroeg op pad gegaan om het tempelplein te bezoeken. Anderen hebben een museum bezocht, een wandeling over de stadsmuur gemaakt of hebben gewinkeld in de souks. Afpingelen, tot je ongeveer eenderde deel betaalt van de gevraagde prijs. Een enkeling gaat alleen op pad en bezoekt de stallen van Salomo.
Aan het eind van de middag ontmoeten we elkaar weer,  in de ‘achtertuin’ van ons hotel: de graftuin. Daar worden we stil bij het open graf.

De elfde dag, de Sinai-woestijn
Vandaag het letterlijke hoogtepunt van de reis. We beklimmen de Catharinaberg, met zijn 2.640 meter de hoogste berg van Egypte. Morgen staat de Mozesberg op het programma, maar dat is maar ‘een kleintje’. We gaan vroeg op pad en laten onze bagage achter bij de kamelen. Er gaan een paar bedouinengidsen mee.
Soms ‘op handen en voeten’ naar boven. Op de steile stukken wordt het stil. Dan hoor je alleen onze ademhaling.  Wanneer we na een uur of vijf klimmen boven zijn, ligt de hele Sinaiwoestijn onder ons. We blijven niet te lang, want het is koud boven en er staat nog een enorme afdaling te wachten.
’s Avonds, bij het kampvuur, liggen we op onze rug naar de miljoenen sterren te kijken. De slaapzak in. Nee, er is geen tent, we slapen gewoon buiten. Slapen maar!

De zestiende dag, thuis
Thuis komen we weer op adem. We weken het laatste woestijnzand uit onze porieën. Wat een reis en wat een afwisseling. Wat een ervaring ook; in de voetsporen van Jezus, in de voetsporen van Mozes. Op pad met de bedouinen, dobberen in de Dode Zee. Een reis om niet meer te vergeten.

Theo Riet

>top

Italië - Ligurische kust "Cinqueterre"

Genieten van prachtige wandelingen langs één van de mooiste kusten van Europa en tegelijk recreëren in de serene rust van een aloude klooster, is een geweldige combinatie.
De bijzondere stadjes, Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola en Riomaggiore vormen kleine eilandjes langs deze Ligurische kust.
Er is geen doorgaande weg  door dit gebied; deze stadjes zijn alleen door wandelwegen en spoorbanen te bereiken. Met de trein reis je in slechts enkele minuten van stadje naar stadje. Heel relaxed dus en tegelijk ook weer snel.
De hooggelegen wandelpaden en de kustpaden zijn goed begaanbaar en redelijk goed gemarkeerd. Bovendien zijn de doorkijkjes op de kust fascinerend! Dus voldoende mogelijkheden voor zowel korte als lange wandelingen.
Een voorbeeld en voor ons “een absolute topper”, is de dagtocht naar Portovenere. Een gevarieerde tocht met wandelen, trein, wandelen en tenslotte een stuk met de boot.
Het klooster (2½ km boven Monterosso) is ons vertrekpunt.
Een viertal enthousiastelingen heeft zich de dag ervoor nog even over de kaart gebogen en voor hen een alternatieve route uitgestippeld. Vanuit dit klooster loopt er een route via wandelpad nummer 1 ‘Alta Via delle Cinque Terre’ door het hogere bosgebied met hier en daar mooie uitzichten op het kustgebied. Een pittige, adembenemende tocht, van 22,6 km. Het plan van de vier is ’s ochtends 7.00 uur te vertrekken en aan het einde van de middag op tijd voor de boot in Portovenere te arriveren.
De geplande dagtocht begin met een afdaling van drie kwartier van ons klooster naar Monterosso. Met de trein reis je in ongeveer 15 min. naar Riomaggiore. Daar vanuit begint een prachtige tocht van klimmen (600 m), wandelen op hetzelfde niveau om vervolgens weer te dalen.
De tocht begint via wandelpad nr.3 met een stevige klim langs de plaatselijke begraafplaats naar de bedevaartsplaats Madonna di Montallegro boven Riomaggiore. Bij Punta di Telegrafo eten we onze lunch. De vier enthousiastelingen hebben een half uur eerder aan dezelfde tafel een boterham gegeten. Vanaf hier volgen we dus ook de ‘Alta Via delle Cinque Terre’. In het dorp Campiglia kan de tocht afgebroken worden door met de bus naar La Spezia te gaan. Het pad kronkelt verder door het rotslandschap hoog boven de zee omhoog en je geniet van de vergezichten.
Tenslotte loop je over grote rotsblokken steil naar beneden naar het eindpunt Portvenere.
Daar ontmoeten we de wandelaars die de hooggelegen route gekozen hebben en inmiddels afgekoeld zijn door een frisse duik. Wij kiezen onze verkoeling in een heerlijk Italiaans ijsje.
Het “toetje”is de magnifieke tocht met de boot, die rond 17.00 uur vanuit Portovenere vertrekt, terug naar Monterosso. Even uitblazen en tegelijk volop genieten van schitterende, unieke beelden vanaf het water op de schilderachtige, kleurrijke stadjes.
In Monterosso eten we aan een smal straatje een typisch Italiaanse maaltijd. Daarna kiezen we allemaal voor de taxi en laten een beklimming van anderhalf uur naar het historische klooster voor een andere keer. Een oase van rust om bij te tanken en nog even na te praten op het authentieke kloosterplein met uitzicht op Monterosso. En als het al donker is, dan is dat zelfs sprookjesachtig!
Met dank aan een vriendelijke pastor mogen we onze dag zingend afsluiten in de eeuwenoude kapel van het klooster. Een laatste hoogtepunt van zomaar een dag in Cinque Terre.
Kortom; deze “topper” zou aanleiding kunnen zijn om deze reis te boeken!

Maarten Vroegindeweij
Wilma Knoppersen
(reisleiders Cinque Terre 2008)

>top

Macedonië, "Avontuur op de Balken"

De Macedoniëreis van Amarant is een reis voor avonturiers. Er zijn weinig campings in het land, dus wildkamperen ligt voor de hand. De afstanden zijn klein en de kwaliteit van het wegdek is wisselvallig. Het landklimaat zorgt voor hoge temperaturen waarbij de uitgestrekte berggebieden verkoeling brengen. Toeristen zijn welkom en vaak een nieuw verschijnsel. De deelnemers van 2008 hebben hun grenzen verlegd en een geweldige ervaring op zak. Lees ons verslag en proef de sfeer van deze ontdekkingsreis.

De eerste twee nachten hebben we geleerd wat wildkamperen inhoudt en die kennis zou tijdens de rest van de reis nog goed van pas komen. Op dag twee wisten we na veel vijven en zessen gasflessen te bemachtigen en konden we ons potje koken. Toch zijn we ook heel wat keren voor weinig geld uit eten geweest. De avontuurlijke toon van de vakantie was gezet en de sfeer zat erin. Aan het eind van de reis wilden we niet eens maar naar een camping!

De hoogste bergen van het land liggen in het westen. We vonden in die streek een prachtige plek voor onze tentjes, te midden van grazende schapen op de helling en een paar wilde paarden. Het werd onze uitvalsbasis voor een dagwandeling en een bezoek aan Tetovo, de grootste stad van de Albaneestalige moslimminderheid. Twee deelnemers sprokkelden hout en regelden een kampvuur.

Aan het meer van Ohrid stonden we op een camping. Het avondrood boven de westelijke oever was adembenemend. De stad zelf is een architecturele parel en het meer vormt werkelijk ideaal zwemwater. Na Ohrid hebben we bijna geen andere toeristen meer gezien. Tijdens een boottochtje op het Prespameer zagen we pelikanen opstijgen en aalscholvers de bomen vol schijten. Naast het aanhangmotortje hoorde je helemaal niets. De schipper bood ons na afloop een kop Turkse koffie aan in zijn bescheiden onderkomen. De volgende dag hebben de bergfanaten onder ons een lange wandeling gemaakt naar de top van de Pelister, die met zijn zesentwintighonderd meter boven het Prespameer uittorent. De andere deelnemers hebben een bezoek gebracht aan de vroegere Macedonische hoofdstad Bitola.

We zijn tijdens de reis twee keer gastvrij in een klooster ontvangen. Op de eerste locatie was er veel historie maar weinig water, zodat we een koude douche kregen. Pater Kalist vertelde ons in geuren en kleuren de geschiedenis van zijn klooster. In het tweede klooster, waarvan een foto in de gids en op de internetpagina staat, hebben we een orthodoxe mis mee gevierd. Dat was in velerlei opzicht een bijzondere ervaring.

In Oost-Macedonië bezochten we een dorpje waar de tijd leek stil te staan. Grote kookpotten op een houtskoolvuur stonden te borrelen voor een feestmaal. De fanfare bereidde zich voor bij iemand in de achtertuin op het dorpsfeest voor. Zigeuners, moslims en christenen leefden gemoedelijk naast elkaar en deelden in de massale werkloosheid, want slechts tien inwoners bleken een baan te hebben.

Op zondag woonden we een protestantse dienst bij. We werden erg hartelijk ontvangen. Op aandringen van de andere kerkgangers zongen we uit volle borst een opwekkingslied in het Nederlands. We hebben tijdens de vakantie ook het geloof met elkaar kunnen delen en dat heeft ons goed gedaan.

De Amarantreis naar Macedonië was een avontuurlijke reis in een klein en veelzijdig land. We hebben genoten van de eenvoud, de flexibele planning en het hechte groepsgevoel.

>top

Marokko MTB

Terwijl ik nog volop aan het nagenieten ben van de fietstrektocht door Schotland, grijp ik de kans om nog een keer met Amarant mee te gaan. Dit keer 15 dagen trekken door Marokko, waarvan 7 dagen op de mountainbike door het ruige gebergte van de Hoge Atlas. Absoluut een aanrader voor iedereen die van een avontuurlijke en afwisselende vakantie houdt!

Iedereen in de groep is lekker enthousiast. Zelfs voordat we bij Schiphol door de douane gaan, worden de eerste groepsfoto’s al gemaakt. Op het vliegveld in Casablanca worden we door onze reisleider opgewacht, die al bijna tien jaar in Marokko woont en dus veel weet te vertellen over het land en de cultuur.  

De eerste dagen maken we kennis met de Marokkaanse cultuur en mentaliteit in Casablanca, Rabat en Fes. Vooral Oud Fes dat nog echt een middeleeuwse sfeer uitademt, is de moeite waard.

Op dag 4 verruilen we de drukte van de steden voor een totaal ander Marokko: een indrukwekkend Atlas gebergte gehuld in rust! Vanaf dat moment is het crossen over stoffige met steen bezaaide wegen, langs afgronden en opborrelende bronnen, wassen in een beek en poepen achter een boom. Heerlijk primitief zonder je nog ergens voor te schamen. Tijdens de mountainbiketocht maken we een aantal pittige klimmen die elke dag weer worden beloond met een heerlijke maaltijd. De hoogste top bereiken we op dag 9. Op 2915 meter hoogte hebben we een geweldig uitzicht… en daarna kunnen we genieten van een flinke afdaling.

Fietsend door het berglandschap spreken de verhalen in het oude testament opeens veel meer tot onze verbeelding. We zien herder(tje)s die met hun slinger grote kuddes schapen bij elkaar houden. We passeren vrouwen die bij de rivier de was doen of in het veld aan het werk zijn. En we zien vol bepakte ezels en muildieren die het enige vervoermiddel zijn in dit afgelegen gebied.

Op zaterdag ontmoeten we een berberjongen die goed Engels spreekt en ons op zondag naar een grot in de omgeving gidst. Onderweg zien we enkele offerplaatsen, waar berbervrouwen ook nu nog offers brengen aan de goden. Onder de indruk van wat we gezien hebben komen we aan het eind van de middag samen om te bidden voor het land en de mensen die we ontmoet hebben.

We genieten nog 2 volle dagen van de prachtige omgeving met geweldige afdalingen en rijden daarna samen met de wandelgroep, die de afgelopen dagen de MGoun beklommen heeft, naar Marrakech. Hier kunnen we een heerlijk warme douche nemen en onze sterk geurende fietskleren eindelijk verwisselen voor iets schoons. Ook maken we in Marrakech kennis met een Marokkaanse christen, die niet bang is voor zijn geloof uit te komen, ondanks het gevaar opgepakt te worden.

Nog onder de indruk van alles wat we hebben meegemaakt reizen we terug naar Nederland. Het was een super mooie en bijzondere vakantie! Zeker voor herhaling vatbaar.

>top

Nederland - Terschelling

een eiland dichtbij waar je er helemaal uit bent!

De aankomst
Het verschil met veel andere reizen is dat een groot deel van de reis erheen al volop genieten is, namelijk zodra je de vaste wal in Harlingen verlaat en vanaf de boot de Waddenzee overziet, is je vakantie al echt begonnen! Bij vrijwel elk weertype is 2 uur varen tussen zandbanken (met geregeld zeehonden) en prachtige vergezichten een genot, dat niet snel verveelt. Langzaam zie je de vuurtoren van Terschelling -de Brandaris- dichterbij komen en dan meer je af in de enige haven met een natuurlijke baai in Nederland. Je bagage wordt voor je vervoerd, terwijl je samen met andere deelnemers de 15 km lange fietstocht door bos en duin naar de boerderij in Oosterend onderneemt. Daar staan koffie, thee en koeken al klaar. Er is een gezellige grote "living", volop tafels en stoelen in de ruime tuinen...en mooie, veelal 2 pers. slaapkamers met prima bedden...terwijl we over maar liefst 6 badkamers beschikken. De rust en weidsheid van het landschap om je heen, valt je direct op. Vanuit sommige slaapkamers kun je de Waddenzee al zien liggen en vanaf de duintop schuin tegenover de boerderij, overzie je het halve eiland, inclusief de Noordzee. Terwijl je je spullen uitpakt, wordt er in de keuken druk gekookt, want dit is een reis waarbij je dat niet zelf hoeft te doen en genieten kunt van heerlijke maaltijden.
Bij het avondeten zijn alle (maximaal) 15 deelnemers gearriveerd en kun je verder kennismaken.
Na het eten nog even strand wandelen bij zonsondergang en na een mooie avondsluiting tijd voor nog een drankje en hapje dan wel om de bedkwaliteit van dichterbij te onderzoeken.

Het verblijf
Terschelling is het grootste Waddeneiland en heeft meer mogelijkheden dan je in een lang weekend of week kunt meemaken...dus regelmatig kun je kiezen wat je het leukst lijkt.
Een uitgebreide fietstocht het eiland "rond" is zeker aan te bevelen en dan "loungen" met een "smoothie" en typisch Terschellings cranberrygebak bij een hippe strandtent in West aan Zee.
Liefhebbers kunnen er ook een duik in zee nemen. Uitgebreide duin en boswandelingen zijn overal mogelijk en het aardige is dat je hier bijna geen prikkeldraad hebt en overal in/doorheen mag......alleen de cranberry’s mag je niet plukken. Een middag op pad met de oudste boswachter van het eiland geeft je veel inzicht in zowel de natuur hier alsook in de eeuwenoude geschiedenis van het grootste dorp West-Terschelling, waar Willem Barentz. geboren is.
Twee bijzondere hoogtepunten van de reis liggen vreemd genoeg buiten Terschelling: je gaat mee met een oude vissersboot de Waddenzee op en vaart naar afgelegen zandbanken waar je minstens 100 zeehonden vanaf slechts ca. 5 meter kunt bekijken en/of je zoeft per vliegboot in 25 minuten naar het kleinste Waddeneiland Vlieland...dit bestaat geheel uit bos en duin...er is maar één dorpje, bijna geen auto's en in een dag krijg je een goed beeld van dit prachtige mini-eiland. Weer terug moet je beslist een "latte machiato" drinken bij "de Walvis" met zicht op de zee en Vlieland bij de vallende avond. Ook 's avonds zijn er prima mogelijkheden voor leuke uitjes op het eiland: de traditionele eilandkunstuitingen van toneel tot de film Sil de strandjutter, maar ook rock en roll dansen in de vlakbij onze boerderij gelegen "Heartbreak Motel": dit is de meest afgelegen strandtent van ons land, die geheel in Elvis Presley-stijl van eind jaren '50 is ingericht. Uiteraard mag een bezoek aan de Terschellingse volkszanger Hessel niet ontbreken: hij treedt al meer dan 30 jaar lang ca. 300 (!) avonden per jaar gratis op in zijn eigen café (2 km van onze boerderij); hij doet dat nog altijd met ongekend enthousiasme en tegenwoordig samen met zijn dochter Tess.
Maar gewoon in de eigen boerderij bijpraten, een spel doen, dvd kijken e.d. kan natuurlijk ook.
Zondag is een speciale dag: op de fiets naar het 13e eeuwse kerkje van Hoorn of naar een kerkdienst in Midsland. In de avond naar een praise-gospelavond dan wel in boerderij samen zingen en nadenken over een Bijbels thema dat ertoe doet!
Tja, en natuurlijk kun je volop vogels spotten in het vlakbij gelegen enorme natuurreservaat "de Boschplaat" dan wel proberen de meest eenzame plek van Nederland te bereiken: de 15 km verderop gelegen Oostkaap....een hele inspanning, maar zeer de moeite waard. Het gewoon rustiger aandoen door bijv. het te gekke juttersmuseum in Formerum te bezoeken kan ook.
Kortom: je hebt hier alle rust en toch vliegt de tijd om.

Het vertrek/de herinneringen
Het enige vervelende van deze reis is dat je na 4 of 8 dagen afscheid moet nemen van elkaar én van dit schitterende eiland. De boerderij wordt voor je schoongemaakt, je bagage wordt vervoerd, nog één keer fiets je langs al die mooie plekjes die je de afgelopen dagen hebt leren kennen, de laatste koffie (met cranberrygebak) aan de haven...en in elk geval nog samen kunnen mijmeren op het water tot het eiland in de avondschemering verdwijnt en de vaste wal weer opdoemt. Één ding staat dan wel vast: je hebt er heel mooie herinneringen bij en de kans is erg groot dat je volgend jaar weer wilt!

Peter Abbink

>top

Oostenrijk - Donau Fietsvakantie

Zin in een sportieve fietsvakantie in Oostenrijk, met de luxe van een fiets uit Nederland met 21 versnellingen, een sfeervolle hotelkamer (zo nodig 1-persoons) en het eten dat iedere keer weer voor je klaar staat? Ga dan mee naar Lembacher Hof, een familiehotel gevestigd in het kleine dorpje Lembach, waar de rust en de stilte overheerst.

Op 11 augustus 2008 vertrokken we met de groep om 7.00 uur uit Ede/Wageningen om zo op tijd in Oostenrijk aan te komen. Twee deelneemsters hadden zich aangemeld om ook te rijden, dus we hadden op iedere bus twee chauffeurs. Eén bus had een grote aanhangkar met 15 fietsen.
Er werd regelmatig gestopt onderweg op een parkeerterrein. Je hoefde niet naar een duur wegrestaurant voor de koffie, de reisleidsters hadden zelf 4 thermosflessen mee voor koffie/thee en soep. Snel, lekker en gratis!
Na een aantal keer van deze stops gebruik te maken, kwamen we om precies 18.00 uur in Lembach aan, schilderachtig gelegen in de heuvels. Veel kamers waren pas gerenoveerd. Er was een heerlijk buitenverblijf waar je kon eten, maar ook het restaurant binnen zag er prima uit. ’s Ochtends bij het ontbijt kon je een keuze maken voor het avondmenu. Het ontbijt bestond uit een uitgebreid lopend buffet en voor tussen de middag kon je je broodjes laten beleggen bij de naastgelegen Spar. Op en top luxe dus.

Maar we kwamen uiteraard voor het fietsen én het mooie weer. Nadat iedereen zijn fiets goed had afgesteld en getest had, verkenden we op de fiets de omgeving van Lembach én dat is heuvelachtig! Volgens de reisleiding was het een goede test om te zien hoe ieders conditie was. Ook het kaartlezen werd zwaar op de proef gesteld. Het waren routes uit het Duits gekopieerd en een landweggetje bleek vaak hetzelfde als een grindweggetje. In een halve dag slechts 13 km gefietst, dat zal vast meer worden!
Een plons in het heerlijke dorpszwembad, deed alle klimpartijen weer vergeten. Ook op het enige terras van Lembach was het goed toeven en kennismaken met de groep. Met  zo’n heerlijk Italiaans ijsje toe!

Deze reis was nieuw, dus de fietsroutes waren ook vrij nieuw. De reisleiding had een heel pak papieren en kaarten van Amarant meegekregen, maar wat is er mooier als één van de reisleidster bekend is in dit gebied. Fietsen langs de Donau is leuk, maar dat doen er al zo veel en om nu iedere dag hetzelfde te fietsen….
Nee, de reisleidster had daar een heel andere oplossing voor bedacht. Na de avondafsluiting op de slaapkamer, stelde ze voor wat we gingen doen. Eerst met de busjes naar beneden, een stuk rijden en dan de busjes parkeren. Zo verkom je veel klimmen, fiets je elke dag ergens anders en konden we onderweg een stadje bekijken. Op deze manier fietsten we in Oostenrijk, Duitsland en Tsjechië, uiteraard langs de Donau, maar ook langs de Inn en het Lipno meer.

Op woensdag 13 augustus fietsten we van Obernzell naar Passau, een prachtige stad, beroemd om de Dom kerk. In totaal was het ongeveer 40 km fietsen. Donderdag 14 augustus was een ongekend mooie dag. De zon deed haar uiterste best en wij hadden er zin in. We fietsten door de bossen en picknickten bij leuke meertjes. In Tsjechië zijn we rond het Lipno meer heen gefietst. Af en toe staken we met een pondje over om de route te verkorten. Bij elkaar fietsten we bijna 60 km.
Op vrijdag 15 augustus was het opeens heel ander weer. Dikke donkere wolken bepaalden het weerbeeld boven Lembach. We fietsten een kleine route langs de Donau. Omdat de plek waar de busjes geparkeerd stonden niet goed was bepaald en we niet met onze fietsen door de bossen heen konden, zat het nog even flink tegen!|Zaterdag 16 augustus stond Wenen op het programma. Niet iedereen wilde zo vroeg op en laat weer thuis zijn, dus ook hierin werd je vrij gelaten. Dat is nu het mooie van vakantie: “vrijheid blijheid”.
Zondag 17 augustus was een vrije dag. Je kon naar de kerk gaan, een stuk lopen in Lembach, klimmen naar de heuvel waar het Muhlhofzkapelletje staat en een prachtig uitzicht hebt over Lembach. In de weiden rond dit kerkje hielden we aan het eind van de middag ook onze bijbelstudie en zongen we een paar mooie liederen.
Maandag 18 augustus was het weer een stralende dag. Met de mini-busjes reden we naar Thaling. Hier stapten we weer op de fiets naar Steyer langs de rivier de Ens. Een prachtige stad om even te bekijken. Kleurrijk langs de rivier, een leuke plaats om even te winkelen of een heerlijke sorbet te nemen. Een dagtrip van 45 km.
Dinsdag 19 augustus hadden we opnieuw een zonovergoten dag en zijn we met de busjes naar beneden gereden. Het pad was al bijna bekend. We reden naar Obermuhl. De aanhangkar met fietsen werd weer gelost en we fietsten richting Niederranna. Dit is weer een tocht langs de Donau van zo’n 35 km. We staken met een pond de Donau over en vaarden door een prachtig natuurgebied. Dan fietsten we weer door de bossen, klommen we af en toe (soms pittig) en dan fietsten we weer langs het water. Een prachtige tocht!
Bij deze tocht fietste het ene deel van de groep verder en het andere deel nam de kortere route (met pont). Zij konden zo nog lekker relaxen bij het zwembad in Lembach. Woensdag 20 augustus fietsten we zowel door Oostenrijk als Duitsland. We fietsten van Passau naar Schärding, een tocht van 35 km. Schärding valt op door haar prachtig pastel kleurige huizen en kerken. Heerlijk om door heen te slenteren. Daar kregen we dan ook uitgebreid de tijd voor.
Donderdag 21 augustus was alweer de dag van de terugreis.

Mijn vooroordeel dat een reis langs de Donau voor 65 plusers is, is beslist niet waar. Het was een prachtige gevarieerde reis. Het hoofddoel was fietsen en dat hebben we dan ook veel gedaan. De remblokjes zullen versleten zijn na het vele dalen, en de versnellingen zullen gesmeerd moeten worden door het redelijk vele klimwerk.
De camera van de reisleidster zal nieuwe batterijen nodig hebben. Zij maakte als een echter reporter van iedereen uit de groep foto’s, LEUK! Daar hebben we nu een erg leuke cd van.
En dan al die leuke plaatsjes, die we hebben aangedaan, zo kleurrijk, zo lieflijk, net als al die mooie versierde balkons in Oostenrijk en niet te vergeten bij het hotel. Het personeel zorgde na een lange mooie dag, dat er weer heerlijk eten klaar stond.
Ga voor de gastvrijheid van Lembacher Hof, de mooie natuur in combinatie met fietsen.
Het is soms klimmen en dalen, regen en zonneschijn, lange en korte routes, maar wie eens wat anders wil, op de luxe tour, gaat gewoon naar Oostenrijk, met Amarant!

Een deelneemster van de reis

>top

Spanje - Andalusië; een achtdaagse reis in oktober; leeftijd: 30-50.

Terwijl het in Nederland alsmaar kouder wordt en de zon weinig meer van zich laat zien, kijken de deelnemers verlangend uit naar hun korte, maar veelkleurige reis naar Andalusië, waar de zon nog wel geregeld achter de wolken vandaan komt en de temperatuur nog aangenaam is. Marijke en ik zijn inmiddels druk bezig om zoveel mogelijk informatie over de omgeving te verzamelen, om zo een boeiend, afwisselend programma op te stellen, waarin de hoogtepunten van de omgeving zijn verwerkt. Het Alhambra in Granada komt op nummer 1 te staan, maar ook de grotwoningen van Guadix en een bezoek aan de Costa del Sol krijgen een plaats in het programma. Daarnaast gaan we op zoek naar de mooiste wandelroutes. Dankzij de geplande nachtvlucht blijken we er nog een extra dag bij te krijgen. De vraag is alleen wat de deelnemers de dag daarop al aankunnen... 

Dan is het zover. Na een eerste kennismaking op Schiphol is het ijs al snel gebroken. Tijdens de vliegreis blijven we gezellig doorpraten, op een enkeling na die het voor elkaar krijgt om een dutje te doen. Na een rustige nachtvlucht, met een tussenlanding op Mallorca, zit de stemming er al helemaal  in. Vol verwachting stappen we uit. In Malaga staan de leaseauto´s al voor ons klaar. De zon schijnt, de temperatuur is goed en de mensen zijn vriendelijk. Ze begrijpen ons echter niet zo heel goed, aangezien hun kennis van het Engels beperkt is. Hier zegeviert de Spaanse taal en dan ook de Spaanse cultuur. Lachend stappen we in de auto´s, met een gevoel dat we nu echt op vakantie zijn. Na een schitterende route langs de kust van de Costa del Sol, stopt een deel van de groep in Nerja. Naast een heuse palmboom, op een terrasje met uitzicht op zee, gaan we ons te buiten aan de Spaanse specialiteiten. De andere helft van de groep zijn we in de verkeersdrukte kwijtgeraakt. Zij zijn inmiddels al bijna in het hotel, waar ze met een Nederlands contactpersoon al wat van de omgeving kunnen vernemen. Na het gezamenlijk diner, duikt iedereen moe, maar voldaan zijn bed in...

om de volgende ochtend weer op tijd op te staan! Tot onze verassing vinden we de hele groep alweer om 9.30 beneden. Het hotel is prima bevallen. En iedereen heeft zin in de geplande wandeling. Vanuit Talara, op 5 minuten afstand van het hotel, lopen we via een leuk paadje door een vrij groen dal. Hier groeien allerlei soorten fruitbomen. Ook komen we langs een paar leuke huisjes en passeren we een helderblauw meer, waar we lunchen. De tocht duurt inclusief pauzes zo´n 4 ½ uur. Voldaan en vol indrukken over de uitzichten, de boer met het ezeltje voor zijn kar, het door de bamboe lopen etc., komen we weer in ons hotel. Daar danken we God en leren we vanuit de zaligsprekingen hoe graag God ons gelukkig wil zien en hoe Jezus ons vol kan gieten met zijn heerlijkheid.  

Zondag hebben we een rustdag. Een stel gaat naar de mis en een aantal maakt een zelfbedachte wandeling. Anderen nemen even een moment voor zichzelf. In de avond houden we een ieder/heeft/wat dienst, waarbij we zingen en met elkaar wat vragen beantwoorden.  

Maandagochtend staan we vroeg op, zodat we op tijd bij het Alhambra zijn. In deze middeleeuwse paleizen, inclusief fort en tuinen, vermaken we ons tot in de middag, waarna we ook nog door de oude Moorse wijk van Granada slenteren. Na al dit moois, gaan we, na de dagsluiting, weer lekker uit eten.

Dinsdag rijden we door de Siërra Nevada. Dit is schitterend. De wandeling valt letterlijk in het water, dus na 1 ½ uur stoppen we en duiken we een café in. Daarna rijden we naar Guadix om naar de verschillende grotwoningen te wandelen. De middag is voorbij voor we er erg in hebben. Na het diner gaat een deel van de groep naar een authentieke flamencoshow. Dit wordt gehouden in een soort grote woonkamer met een klein podium, door dames in bonte kleding die vol passie op de grond stampen, waarna een zigeuner vol overgave begint te zingen. Eenmaal buiten proberen we het na te doen en komen niet meer bij van het lachen. Dat blijft zo de hele autorit.

Woensdag rijden we naar het strand van Salobrena. Een groot deel van de groep geniet van een heerlijke wandeling, die deels over de kliffen gaat. Een klein deel gaat het stadje in, om daar lekker rond te snuffelen. Na een uur of vijf komen we  weer bij elkaar, om samen de dag af te sluiten en een leuk restaurantje uit te zoeken.

Donderdag rijden we in zo´n anderhalf uur naar Pampaneira. Van daaruit wandelden we via een stijl bergpad zo´n 1 ½ km naar Bubion. Van daaruit lopen we door de vallei onder Capileira langs en weer terug naar Pampaneira. Velen vinden dit de mooiste tocht; ik denk vanwege het uitzicht op de groene bergen met de witte dorpjes. In Pampeneira houden we een themamiddag op een terrasje, waarin de inhoud en de samenhang van de zaligsprekingen nog eens duidelijk naar voren komt. Ook kopen we daar wat leuke souvenirs.

Vrijdag lunchen we gezamenlijk in Nerja, om daarna met een rijk en voldaan gevoel weer het vliegtuig in te stappen. De meesten beoordelen de reis met een acht. Ook Marijke en ik zijn heel tevreden met hoe het allemaal gegaan is. Andalusiè is een mooie plek om heen te gaan. Bovendien heeft God heeft ons, juist deze week, gezegend met bijzonder mooi wandelweer... en de groep was zo gezellig, dat we nu al uitzien naar de reünie. 

Shalom, Gezina; ook namens Marijke.

>top